Dlaczego moje autystyczne dziecko zdejmuje buty?

Twoje dziecko ciągle zdejmuje buty…

W szkole.
Poza.
Czasem w miejscach, gdzie nie jest bezpiecznie.

Martwisz się.
Może zdezorientowany.
Prawdopodobnie sfrustrowany.

Spróbuję rzucić na to trochę światła, opowiadając, jakie są dla mnie odczucia związane z butami i jak osobiście sobie z tym radzę.

Jestem autystyczny.
Zdejmuję też buty.

Nie żeby było to trudne.

Ponieważ czasami wydają się nie do zniesienia.

Co naprawdę oznacza „niewygodny”.

Dla wielu osób z autyzmem doznania nie schodzą na dalszy plan.

Zostają.

Po założeniu butów możesz je zauważyć przez kilka minut.
Następnie Twój mózg je odfiltrowuje.

W moim przypadku – i w przypadku wielu osób z autyzmem – takie filtrowanie nie zachodzi.

Buty łączą:

• Ciepło
• Ciśnienie
• Szwy
• Szczelność
• Ograniczony ruch

Dla niektórych z nas ten wkład nigdy nie staje się „normalny”.

Pozostaje zauważalny przez cały dzień.

Można się czuć, jakbym nosił rękawiczki przez cały dzień

Wyobraź sobie, że ciągle nosisz rękawiczki.

Nawet jeśli nie bolą, ostatecznie chciałbyś:

• Poczuj powietrze
• Poruszaj się swobodnie
• Nie owiń się czymś wokół siebie

Tak mogą wyglądać buty.

Zdejmowanie ich jest regulaminem.
Nie bunt.

Mój zimowy eksperyment

Osobiście najbardziej zmagam się z uczuciem ciepła i uczuciem „uwięzienia” w bucie.

Więc coś przetestowałem.

Pewnego lutowego dnia w Szwajcarii (około 2°C) ubrałem się całkowicie na zimę:

Płaszcz.
Szalik.
Rękawice.

Na moich stopach? Wsuwane sandały.

Chciałem wiedzieć, co było gorsze:
Zimno – czy buty?

Buty założyłem dopiero latem.

Dopóki nie stoję w śniegu, wygodniej jest mi w sandałach.

Oto jak silny jest dyskomfort.

Jedna osoba może pilnie potrzebować zdjąć parę tenisówek w szkole —
podczas gdy inny nalega, aby przez całą zimę nosić zakryte buty.

Potrzeby sensoryczne nie dotyczą logiki.

Dotyczą regulacji.

To, co z zewnątrz wygląda ekstremalnie, od wewnątrz może wydawać się całkowicie konieczne.

Zawsze traktuj bezpieczeństwo jako priorytet — drogi, ostre przedmioty i ekstremalne temperatury stanowią realne ryzyko.
To jest to, co działa dla mnie.

Jakie rodzaje butów zwykle działają lepiej

Nie wszystkie buty są sobie równe.

Niektóre funkcje robią dużą różnicę:

• Miękkie, elastyczne podeszwy (pomogą nawet buty gimnastyczne)
• Szerokie noski (wiele marek oferuje modele „szerokie” – lub nieznaczne zwiększenie rozmiaru może zmniejszyć nacisk)
• Minimalne szwy wewnętrzne
• Oddychające materiały (Geox często jest w tym zaskakująco dobry)
• Łatwe zakładanie i zdejmowanie (Skechers ma kolekcję „Slip-Ins”)
• Opcje z odkrytymi plecami, takie jak wsuwane sandały
• Mokasyny z miękkiej skóry – eleganckie do pracy, łatwe do dyskretnego ściągnięcia
• Rzepy, elastyczne panele lub regulowane paski zamiast sztywnych sznurówek

I tak – wygodne skarpetki też mają znaczenie.
Ale to cały temat sam w sobie.

Czasami pomaga również zignorowanie rygorystycznych zasad sezonowych:

Sandały na chłodniejsze dni.
Śniegowce na łagodniejszą pogodę.

Celem nie jest moda.

To komfort układu nerwowego.

Dodatkowe wskazówki dotyczące włamywania nowych butów

Jeśli największym problemem są nowe buty, dwie rzeczy mogą naprawdę pomóc:

1. Dziel je stopniowo w domu.
Na krótkie sesje noś je w pomieszczeniu z grubymi skarpetami narciarskimi.
Skarpetki z czasem zmniejszają tarcie i łagodzą punkty nacisku.

2. Skontaktuj się z pedologiem (specjalistą od stóp).
Potrafią ocenić kształt stopy, polecić odpowiednie modele, a czasem też profesjonalnie zmiękczyć lub rozciągnąć buty.

Jest to pomocne niezależnie od tego, czy jesteś autystyczny, czy nie.
Dobre obuwie przynosi korzyści każdemu.

Co właściwie najbardziej pomaga

Prawdopodobnie nie można całkowicie wyeliminować butów.

Ale możesz zmniejszyć cierpienie:

• Jeśli jest to bezpieczne, pozwalaj na krótkie przerwy na boso
• Wybierz elastyczność zamiast sztywności
• Przedkładaj wygodę nad konwencję

Jeśli Twoje dziecko ciągle zdejmuje buty, najprawdopodobniej przekazuje mu coś prawdziwego.

Nie sprzeciw.

Dyskomfort.

Kiedy zmienisz pytanie z:

„Dlaczego nie chcą założyć butów?”

Do:

„Jakie jest dla nich uczucie noszenia butów?”

sytuacja często staje się jaśniejsza.

I spokojniejszy.

Zrozumienie zmienia reakcję.

A to może zmienić wszystko.

Małe zaproszenie

Każdego kwietnia odbywa sięwyzwanie związane z autyzmem bosoktóra zachęca ludzi do okazywania wsparcia osobom autystycznym i osobom z różnicami w przetwarzaniu sensorycznym oraz do samodzielnego doświadczenia, jakie to uczucie chodzić boso.

Nie chodzi o kopiowanie zachowań.

Chodzi o to, aby zauważyć, jak potężny może być komfort sensoryczny.

Nawet drobne doświadczenia mogą zmienić perspektywę.