Waarom ik met AYAMI ben begonnen

Als je me tien jaar geleden had verteld dat ik ooit een kledingbedrijf zou beginnen, had ik je waarschijnlijk een paar seconden te lang verbijsterd aangekeken om troost te vinden.

Mijn naam is Anne-Marlene Rüede en ik ben de oprichtster van AYAMI.

Ik studeerde destijds architectuur.

Later zou ik jarenlang onderzoek doen naar complexe ruimtemissies met EPFL, MIT en de European Space Agency. Ik heb een PhD afgerond met de ontwikkeling van methoden voor het genereren en evalueren van zeer complexe ontwerpen met veel concurrerende beperkingen en vereisten.

Mode maakte geen deel uit van het plan.

Maar dat gold ook voor de ontdekking, helemaal aan het einde van mijn doctoraat, dat ik autistisch was en ADHD had.

Terugkijkend waren veel dingen opeens logisch.

Waarom bepaalde stoffen mijn dag konden verpesten.

Waarom sommige kledingstukken ondraaglijk aanvoelden, terwijl andere volledig leken te verdwijnen.

Waarom ik steeds dezelfde kledingstukken bleef dragen.

Waarom het aankleden soms veel ingewikkelder voelde dan het voor iedereen leek.

Het grootste deel van mijn leven heb ik aangenomen dat dit gewoon normaal was. Of misschien gewoon een persoonlijke gril.

Toen kreeg ik mijn diagnose.

En voor het eerst besefte ik twee dingen.

Ten eerste waren veel van de problemen die ik had ervaren rond kleding niet universeel.

Ten tweede was ik niet de enige.

Ik begon met andere volwassenen met autisme en ADHD te praten. Vervolgens naar mensen met een handicap, mensen met chronische ziekten, mensen met zintuiglijke gevoeligheden en mensen met afwijkende lichaamsverhoudingen.

Keer op keer hoorde ik verschillende versies van hetzelfde verhaal.

Mensen die zich aanpassen aan kleding die nooit echt met hen in gedachten was ontworpen.

Dat was het moment dat ik me begon af te vragen:

Wat als het probleem niet is dat mensen verschillend zijn?

Wat als het probleem is dat kleding niet is ontworpen voor de volledige diversiteit van menselijke behoeften?

Die vraag werd uiteindelijk AYAMI.

Van ruimtemissies tot kleding

Op het eerste gezicht lijken mode en ruimteverkenning weinig met elkaar gemeen te hebben.

Maar hoe meer ik aan AYAMI werkte, hoe bekender het probleem aanvoelde.

In de architectuur van ruimtemissies is er zelden één perfecte oplossing. Elk ontwerp moet een evenwicht vinden tussen vele concurrerende behoeften: kosten, risico's, logistiek, prestaties, middelen, timing en technische beperkingen.

Kleding lijkt verrassend veel op elkaar.

Een kledingstuk moet een balans vinden tussen comfort, beweging, sensorische tolerantie, temperatuur, pasvorm, onderhoud, zelfexpressie, toegankelijkheid en haalbaarheid van de productie.

Wat voor de één prachtig werkt, kan voor de ander totaal verkeerd zijn.

Voor het eerst besefte ik dat dezelfde systeemdenkende aanpak die ik jarenlang had ontwikkeld voor ruimtemissies, ook kon helpen een probleem veel dichter bij huis op te lossen.

Niet door kleding te ontwerpen voor een ‘gemiddeld’ mens.

Maar door kleding te helpen creëren die werkt voor echte mensen, met echte lichamen, echte voorkeuren en echte beperkingen.

Waarom AYAMI bestaat

AYAMI staat nog aan het begin van zijn reis.

We testen stoffen, maken kleding, luisteren naar klanten, maken fouten, leren, verbeteren en herhalen het proces opnieuw.

Het doel is niet alleen maar kleding maken.

Het doel is om kleding te creëren die zich aanpast aan mensen, in plaats van mensen te vragen zich aan te passen aan kleding.

Kleding die comfortabel is zonder aan stijl in te boeten.

Functioneel zonder medisch aan te voelen.

Inclusief zonder mensen in categorieën te reduceren.

Het allerbelangrijkste: kleding waardoor mensen zich meer zichzelf kunnen voelen.

Want na al deze gesprekken, al deze prototypes en al deze stoftests, ben ik gaan geloven dat dit echt over gaat.

Niet kleding.

Mensen.

En hen te helpen zich op hun gemak te voelen omdat ze precies zijn wie ze zijn.

Dat is wat AYAMI voor mij betekent.

En daarom ben ik ermee begonnen.